Artikel 13 aanpassen? Pas op!

De overheid gaat artikel 13 van de zorgverzekeringswet aanpassen. Deze aanpassing houdt in dat verzekeraars niet gecontracteerde zorg niet meer hoeven te vergoeden. Dit lijkt logisch, maar beseft u wat dit voor u als patient betekent? Het gevolg van deze wetswijziging is dat u geen keuze meer heeft in de behandelaar van uw klachten. Als uw verzekeraar kiest voor behandelaar A (bijvoorbeeld omdat die een lagere vergoeding vraagt dan ziekenhuis B) dan bent u genoodzaakt daar uw behandeling te ondergaan. U kunt wel naar ziekenhuis B, maar dan betaalt u de kosten zelf. En zorgkosten in een ziekenhuis kunnen, zeker met het troebele DOT systeem aanzienlijk oplopen. In het huidige regeling is het  verzekeraars toegestaan slechts een percentage van het reguliere tarief te vergoeden. Dat percentage moet wel substantieel zijn (60 tot 80 procent is gangbaar). In principe dien je als patient het resterende deel zelf te vergoeden. In de praktijk willen ziekenhuizen deze kosten nogal eens zelf dragen. Hier schuilt een vreemd addertje onder het gras. Als ziekenhuizen dit deel van de kosten zelf dragen, waar doen ze dat dan van? Betekent dat niet dat ergens de tarieven een marge te hoog zijn?
Daarnaast is er het fenomeen van 'zonder declaratie doorbehandelen'. In de onderhandelingen van 2012 hebben de meeste zorgverzekeraars een plafondbedrag opgelegd. Zorgverleners konden tarieven declareren, maar als het zorgplafond bereikt was, was de financiele koek op. Had je een lager tarief, dan kon je meer patienten behandelen, had je een hoger tarief, dan kon je er minder doen. MAAR, en nu komt het: was het plafond eenmaal bereikt dan werd je als zorgverlener geacht zonder declaratie door te behandelen. Kunt u zich het voorstellen: de bakker verkoopt brood, maar als zijn plafond bereikt is moet hij de rest van zijn brood maar gratis weggeven. Dat accepteert in de concurrerende wereld, onderhavig aan wetten van vraag en aanbod toch geen hond? Maar de hele zorgwereld gaat er wel in mee. Volgens mij kun je hier twee dingen vaststellen: 1. de tarieven zijn relatief te hoog, maar 2. worden door een  economisch volkomen onlogische constructie gecorrigeerd. Kortom: als we kwalitatief goede zorg willen tegen beheersbare kosten, dan is de invoer van een gezond economisch systeem essentieel: waar voor je geld en geld voor je waar. Het aanpassen van artikel 13 door eenvoudigweg niet gecontracteerde zorg niet te vergoeden, is geen stap in de goede richting.

Zachte heelmeesters, dure zorg

Gynaecoloog Ben Willem Mol beweert in de Volkskrant (16 feb) dat zorg eenvoudiger, goedkoper (en beter) kan, maar dat daarvoor de zorgverleners kritisch naar hun handelen moeten kijken. Deze gedachte is mij uit het hart gegrepen. Iedereen is het er over eens dat de kosten voor zorg de pan uitrijzen. De overheid meent dit probleem aan te kunnen pakken door zorgverzekeraars opdracht te geven de uitgaven te beperken. De verzekeraars doen dit door minder zorg in te kopen. Dit bespaart geld, maar levert minder zorg op en heeft eerder negatieve dan positieve gevolgen voor de kwaliteit van de zorg. Kortom: wachtlijsten nemen toe en de zorg wordt slechter. Een resultaat dat niemand wil! De reden hiervoor wordt aangekaart door Ben Willem: medici, kunnen, willen of durven hun eigen handelen niet kritisch bekijken. Zorg kan goedkoper en net zo goed of beter als we naar de inhoud kijken. Zorgverleners kunnen dat niet zelf. Zelfs niet als ze zouden willen, ze staan gewoon te dicht op hun eigen 'product'. Ook moet je het niet, zoals Ben Willem voorstelt, aan de zorgverzekeraars overlaten. Met alle respect: die hebben meer verstand van verzekeren, maar niet van de kwaliteit van de zorg. Misschien moeten we ook niet bij de wetenschappelijke instellingen zijn. Die kunnen gedegen onderzoek doen, maar zijn door hun grondigheid vaak log en traag. Nee, een TNO achtige organisatie die snel effect evaluaties kan opzetten en uitvoeren. En die onderzoeken hoeven echt niet ingewikkeld te zijn: vraag patienten bijvoorbeeld in hoeverre hun probleem is weggenomen door de behandeling. En verplicht de zorgwereld hieraan mee te werken. Er is een klein probleempje: De overheid houdt de hand op de knip. De kans dat een dergelijke toetsorganisatie het licht ziet is niet erg groot. Helaas, want zoals het nu gaat daar wordt straks niemand meer beter van....

In je broek plassen van het lachen....

Op de voorpagina van de Volkskrant van vandaag (woensdag 6 februari) staat uitspraak  van acteur Ton Kas: 'Waar het om gaat is dat je lacht tot je in je broek pist'. En ik dacht ineens: hoe werkt dat eigenlijk?

Iedereen kent de zegswijze. Maar hoe kan het dat je van lachen in je broek gaat plassen? Bij lachen maak je een ritmisch, stootsgewijs geluid: HA, HA, HA, HA, HA...Om dit geluid te produceren moet je je middenrif met kracht omhoog drukken. Hiervoor heb je een aanzienlijke druk in je buik nodig. Die druk is niet constant maar bouwt bij iedere 'HA' aanzienlijk op. Probeer het maar eens: hou je handen tegen de onderbuik en maak een lachgeluid: HA,HA ,HA ,HA, HA. Je handen zullen in het ritme van de lach krachtig naar buiten gedrukt worden. Deze spanning die opgebouwd wordt drukt ook op de blaas. Die wordt of zijn beurt weer afgesloten door een zogenaamde kringspier (een rond spiertje dat een gat kan afsluiten) en de bekkenbodem. Met name die bekkenbodem wil nog wel eens wat matig van conditie zijn. Wanneer we nu langer achter elkaar lachen, bijvoorbeeld bij een echt grappige cabaretier, dan kunnen die bekkenbodemspieren uitgeput raken. En dat is het moment dat we in ons broek plassen van het lachen. 

Dit stukje is waarschijnlijk niet zo grappig dat je ervan in je broek plast, maar wel verhelderend!

Behandeling geslaagd? Behandeling geslaagd!

In de wetenschap wordt naar manieren gezocht om te kunnen meten of een behandeling resultaat heeft. Er worden allerlei vragenlijsten gefabriceerd en meettechnieken bedacht.
Nu weet ik nog een feilloze manier, die wetenschappelijk zeker de moeite van het onderzoeken waard is. 

In het Spine & Joint Centre zien wij mensen met chronische rug-, bekken-, of nekklachten. Van dergelijke voortslepende klachten wordt je niet vrolijk. Je ziet het dan ook meteen als er een nieuwe groep gestart is. Rond een tafel in onze wachtruimte zit een aantal mensen wat ongemakkelijk in de stoelen elkaar met verstarde gezichten aankijkend. Vaak is er weinig zorg besteed aan kleding of make-up: als je pijn hebt is dat van geen belang. Fluisterend wordt onderling uitgewisseld met wat voor pijn of ongemak men naar ons centrum is gekomen. Bij zo'n groep weet je: deze mensen zijn er net.

Dit duurt echter niet lang. Al na een paar keer leren de mensen elkaar kennen.  Klachten worden bij elkaar her- en erkend. Soms is er verbazing als blijkt dat er anderen zijn met dezelfde soort klacht of zelfs grotere problemen. En dan gaat de behandeling haar vruchten afwerpen. Stapje voor stapje ervaren mensen dat wanneer zij zorgvuldiger met hun lijf omgaan, ze meer kunnen dan ze voor mogelijk hielden. De wanhoop wordt beetje bij beetje omgezet in hoop: misschien dat ik toch kan blijven werken, of weer gaan sporten, of leuke dingen met mijn kinderen, kleinkinderen of partner kan gaan doen. Het pad is niet gemakkelijk, gaat met ups en downs en voor de één sneller dan voor de ander. Maar ergens, zo op 2/3 van de behandeling komt het besef: ik ga echt minder last hebben en meer kunnen doen. Als je dan de wachtruimte binnen komt zitten er opeens andere mensen. De kleding is verzorgd, er is een bezoek aan de kapper gemaakt, en er is zorg besteed aan make-up. Het geluid is ook anders: de stilte van voorheen is vervangen door geanimeerd gepraat, gelach en soms zelfs een schaterlach. Dan weet je: de behandeling heeft zijn doel bereikt. Een mooier doel dan dit kun je als behandelaar niet bereiken! 

Gezondheidsbeurs

Gezondheidsbeurs

Vorige week heeft het Spine & Joint Centre met een stand op de Gezondheidsbeurs in Utrecht gestaan. De voor de hand liggende vraag is: Waarom? In elk geval niet om meer patiënten naar het centrum te halen. We hebben een aanzienlijke wachtlijst en deze neemt eerder toe dan af. Bovendien zijn verzekeraars in het kader van de bezuinigingen in de gezondheidszorg heel terughoudend met het toezeggen van meer behandelingen. Wij hebben dus voorlopig onze handen vol met het huidige vraag om behandeling.

Waarom dan die beurs? In het Spine & Joint Centre vinden wij dat wij met het behandelen van patiënten alleen onvoldoende doen om rugklachten in Nederland te bestrijden. Keer op keer komen er mensen naar ons centrum met langdurige klachten, die, als ze eerder op een juiste manier waren behandeld, nooit zo lang hadden hoeven duren. Wij zien het als onze taak mensen hiervan te doordringen. Heel veel rugklachten zijn niet ernstig en mensen hoeven daar niet weken mee te lopen. Een goed advies en een goede behandeling van rugklachten is meestal niet ingewikkeld, maar je moet wel weten waar je mee bezig bent. En er gaan over rugklachten nog steeds zo veel fabels rond. Zo weten de meeste mensen wel dat je met rugklachten niet teveel moet rusten. Maar dat het trainen van de rug vaak met een te grote belasting plaats vindt,  dát beseffen veel mensen niet.

Vanuit dit perspectief zochten wij naar een ludieke manier om mensen te laten zien hoe subtiel de rug werkt. Die manier vonden we door met een echo-apparaat op de beurs te gaan staan. Mensen konden daar gratis zien hoe hun buikspieren (die heel belangrijk zijn voor de stabiliteit van de rug)  zich gedragen bij verschillende activiteiten zoals navel intrekken, been optillen of hardop tot 10 tellen.

Drie dagen lang hebben er bijna continu mensen bij ons op de bank gelegen. De interesse was groot en onze collega's hebben ongelooflijk veel mensen met veel plezier te woord gestaan. Het is ook bijzonder te zien hoeveel verschillende activatiepatronen van de buikspieren we zijn tegen gekomen. We hopen zo een breder publiek een beetje meer bewust te hebben gemaakt van de subtiele werking van de rug .


Wij hebben er in elk geval van genoten en geleerd. Zeker voor herhaling vatbaar!
Martine, Rob, Inge, Katarina, Barbara, Britta, Tim, Marieke, Nanette, Suzanne, Jeanet en Xander: bedankt! 

Heeft u ons gezien op de beurs? Wij zouden het leuk vinden als u een bericht achterlaat, bijvoorbeeld op onze Facebook-pagina

Klik hier voor de folder Gezonde Kennis - Gezonde Rug
 

 

Zwabbervoet - schaatsen

Zwabbervoet - schaatsen

Met het EK schaatsen van afgelopen weekend nog vers in het geheugen en met de aanhoudende vorst in het vooruitzicht, gaat het bij velen al weer kriebelen. De schaatsen komen weer uit het vet! En de met de beoefening van deze sport komen ook de karakteristieke blessures weer om de hoek kijken.

En een in het schaatsen heel kenmerkende blessure is de zwabbervoet (of het zwabberbeen). De wat komisch aandoende benaming verbergt een vervelende blessure met soms grote gevolgen: Oud-schaatser en tegenwoordig succesvol schaatscoach Gerard Kemkers is niet de enige die zijn schaatscarriere erdoor moest staken.

Bij een zwabbervoet heeft de schaatser het gevoel dat hij zijn schaats, met name in de bochten, niet goed op het ijs kan zetten. Tevens is de controle over het glijden niet optimaal: het been lijkt te 'zwabberen'. Er wordt in den lande al best veel onderzoek naar dit fenomeen gedaan door gerenommeerde onderzoekers. Een diversiteit aan verklaringen passert hierbij de revue waarbij onder meer de enkel, de spiercompartimenten in het been en de menselijke perfectionistische geest als boosdoener genoemd worden. Toch durf ik het aan met nog een andere optie te komen:

In het Spine & Joint Centre zien wij veel vrouwen met bekkenklachten. Voorheen dacht men dat deze klachten alleen ontstonden rond de zwangerschap. Inmiddels is duidelijk dat deze klachten ook door andere oorzaken zoals een val, ongeval of overbelasting kunnen ontstaan. Kenmerkend voor bekkenklachten is dat mensen veel van hun normale activeiten kunnen blijven uitvoeren maar dat ze daarvoor bepaalde spieren harder gebruiken dan normaal (compensatie). Bovendien kan bij irritatie van een bekkengewricht, dit gewricht in een andere stand (dan normaal bij zitten staan en lopen) gaan staan. Dit is te vergelijken met bijvoorbeeld een gekneusde vinger. Die is door de zwelling niet goed te buigen of strekken, maar staat in een middenstand.

Veel patiënten met deze klacht geven aan dat ze niet het normale gevoel in en controle over hun been hebben. Alsof ze 'op wolken lopen'. Bij een verergering van de klachten kunnen patiënten soms zelfs niet op het been staan. Niet eens zozeer vanwege pijn maar door onvermogen. Patiënten schrikken hier nogal eens van omdat het zo ernstig lijkt, maar als de irritatie van het gewricht afneemt komt ook de controle terug. Het vermoeden bestaat dan ook dat een tijdelijke verstoring van de neurale informatie uit het gewricht (proprioceptie) hier een rol bij speelt.

Wanneer we naar de houding kijken van deze patiënten dan staat het ene been vaak verder naar buiten dan het andere. Dit kan komen door een verschillende stand van de linker en rechter bekkenzijde alsook door de overmatige spierspanning.

En misschien denkt u nu hetzelfde als ik denk: andere stand, ander gevoel = zwabbervoet = bekkenprobleem!

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik welgeteld een (1) schaatser heb gezien met een zwabbervoet. Hij is wel zijn bekken gaan trainen en bij de laatste berichten gaf hij aan bij het schaatsen minder (geen) last te hebben.  Maar ja de grote ritten waren nog niet begonnen....... Graag zou ik deze theorie dan ook bij een grotere groep schaatsers met zwabbervoet willen onderzoeken.

Heupklachten? ...... Bekkenklachten!

Heupklachten?...... Bekkenklachten!

Om met 'De Dijk' te spreken: 'Daar gaan we weer'. Alleen heb ik het nu niet over lovesongs, maar over heupklachten die, u raadt het al, hun oorzaak ook kunnen hebben in bekkenklachten. Er zijn nogal wat mensen die, zeker op wat hogere leeftijd, last hebben van hun heupen. Een eerste belangrijke vaststelling is, dat dat pijn is die in de lies wordt aangegeven, en niet -zoals vaak gedacht- de buitenkant van de heup. Daar zit wel een slijmbeurs die pijnlijk kan zijn, maar dat is zeker niet het heupgewricht.

Hoe kunnen heupklachten samenhangen met bekkenklachten? Bij mensen met bekkenklachten is er meestal sprake van een niet optimale controle over de gewrichten achter in het bekken. Om de dagelijkse dingen toch te kunnen doen gaan deze mensen andere spieren inzetten om het bekken stevig te houden. Een van deze spieren is de m. Piriformis, een peervormig spiertje dat diep in de bil vanaf het heiligbeen naar de heup loopt. Dit spiertje kan helpen de bekkengewrichten tegen elkaar te drukken. Wat ie echter ook doet is de heup naar buiten draaien. Als u een Charly Chaplin houding aanneemt met de benen kunt u er donder op zeggen dat u op dat moment uw piriformis gebruikt. Doordat de heupen naar buiten gedraaid worden, wordt de kop van de heup flink tegen de voorrand van de heupkom gedrukt. Voor even is dat niet erg. Maar als u, in een poging uw bekken onder controle te houden, dagen achtereen zo loopt, dan kan die voorzijde geirriteerd raken en pijnklachten geven. Aanvankelijk is dit slechts het gevolg van een irritatie van dat gewricht. Op lange termijn kan het gewricht ook echt gaan veranderen, we spreken dan van artrose of -in de volksmond- slijtage.

Voor alle duidelijkheid, dit is zeker niet de enige oorzaak van heupklachten. En het is ook niet zo dat u bij een beetje pijn moet vrezen dat de heup al versleten is. De voornaamste reden waarom ik u dit vertel is om u de gelegenheid te geven na te denken wat er in een lijf gebeurt. Alles heeft een oorzaak en heupen slijten niet zomaar. Ben je er bijtijds bij en kun je de bewegingsstrategie van het lijf veranderen dan zijn klachten vaak nog goed aan te pakken en te verminderen. Elke onnodige heupoperatie die voorkomen kan worden is meegenomen!